anlam veremediklerim

   Sartre'ı anlamaya çalışırken buldum kendimi. Anlamasam da henüz voroluşçuluk felsefesinin içine girmeye çalışıyorum. Çünkü sartre'ı anlamak için bunun şart olduğunu gördüm.
   Hayatınn gündelik telaşları olmayınca  kendimi edebiyata, sanata, bilime hatta gönüllülük faaliyetlerine verebiliyorum. Kendim için yapabileceğim en güzel şeylerin bunlar olduğunu söylüyorlar ama ben yine de tatmin olmayan biri olarak, belki de alışkanlık, herkes gibi telaşlarla geçmesini bekliyorum ömrümün. Bunun için de en yakın tarih eylül, bekliyorum elimden başka bir şey gelmeden...
   Önümdeki üç ay içinde de ilaçların bünyeme oynadıkları oyunu beklemekten başka çarem yok. Hayat bazen ölümü isteyecek kadar zor. Ve bu sefer devreye isteyip de yapamamak giriyor, derken varolmak ya da olmamak yaşamak ya da yaşamamak, neden yaşamak zorunda olduğun neden bu duruma geldiğin yenildin mi, hala başa çıkabilir misin vs bir çok soru da üretebilirim kolay benim için çünkü ben hergün bunlarla yaşıyorum.
Elif