Var mısın sevgiye?

Aslında bana sadece işimi değil hayatı da öğretiyor . Birşeyleri öğrenmek için öğreticiyi sevmemin gerekmedigini, öğrenilen şeyi sevmenin yeterli olduğunu , her insanı  hatta kimseyi ve hatta kendini bile sevmemeyi,bencilliği, basarıya giden yolda önüne çıkabilecek herseyi ve herkesi ezip geçmeyi, hayatta tek basına olunduğunu.. Bunların hepsini bana öğretti.. İncitmeden, gizliden gizliye hazırlamakta beni hayata ve onun tarafından bile sevilmedigim gercegine. Ağladım.. Cok üzüldüm.. Cok sorguladım kendimi.. Kendimde aradim kafamdaki her soru isaretinin cevabini.. bulamadim. Bu durumda kendimi sorgulamamam gerektiğini de öğrendim çünkü bu benle degildi onla ilgiliydi .. Böyle davranmasına ben neden olmadım. O ben yokken de öyleydi.. Ben varken de öyle.. Benden sonra da oyle olacak..Ben onun hayatında birşeyler değiştirebilecek birisi değilim. Ben onun hayatından teğet bile geçemeyecek kadar onemsizim.ben gelip geçici olamayacak kadar hafifim.. Saniyeler sonra patlayacak bir baloncuk gibiyim onun hayatında..anlık etki,anlık işe yarayis..ve sonrası onun için aynı. Onda degisen hicbir sey yokken..benim yine, yeniden ve belkide daha fazla üzülmem gerek. Hayır! Kendimi savunmam, korumam gerektiğini de beynime soktu. Karar aldirtti bana .. Onu hayatimdaki sıfır noktasına götürüyorum.. Nötr olcak benim için .. İcim cok yansa da, gözlerim dolsa bile istemediğimi yapmak yüzünden .. Onun yeri orda olcak; sıfır noktasında.. En zoru bu iste hayatta en sevdiğini o noktaya koymak.. Ne nefret etmek ne de sevmek! Son kez ağlıyorum bu gece! Son kez içimdeki ateşi yakıyorum! Kendisi o külleri savurana kadar o noktada sabit kalacak.. Boyle yapmam gerektiğini o öğretti bana. Kendisini bile sıfır noktasına koydurtmayi ..  ' profesyonellik' kelimesinin anlamını acı bir sekilde sevmeden öğrendim !