Yazıyorum,dinliyorum...

İcim kıpır kıpır bu aralar.. Bahar geldiginden mi yoksa elime tutusturulan isleri yetistirememekten mi bilmiyorum. Aslında her ikisine çok farklı duygular hakim ama bunu şu an ayırt edemiyorum. Bu içimdeki mutluluk mu korku mu bilmiyorum. Daha duygularımın ne olduğunu bile ayırt edemiyorum.. Hala cocuğum.. Buyuyemiyorum.
Yazıyorum usenmedigim sürece .. Geri dönüp okuduğumda bendeki degisimi görebilmek bazen unutabilmek,bazen ise unutmamak için , bazen paylasmaya cekindigim seyleri yazıyorum..
Dinliyorum .. Bol bol müzik dinliyorum. Canımı sıkan seslere kapıyorum kulaklarımı. Ne duymak istediğime karar verebilmeyi seviyorum.. Haz edemedigim insanın sesine,şikayetlerine bu sekilde dur diyebiliyorum. Uzaklaşıyorum dünyadan.. Ben o yüzden seviyorum onu! O yüzden vazgeçemiyorum .. Sevmediğim seylerden uzaklaştırıyor beni. Ya da ben onu bahane ediyorum sevmediklerinden uzaklaşmak için.. O benim yıllardır en güzel bahanem,kahramanım..