Onu görmeyi cok seviyorum.. Göz göze gelebilmeyi.. Sarılmayı.. Öpmeyi .. Buna engel olamıyorum. Aslında engel olmak istemiyorum ama bu durum beraberinde tanimlayamadigim bir his getiriyor. Tam göğsümde sıkıştırıyor bu his beni. Yapayalniz hissettiriyor.. O an ne yapsam mutlu olamıyorum. Hersey daha gerçekçi . Hayatın devam ettiğini, her insanın belli bir gorevi/kaderi olduğunu dusundurtuyor. Sevmiyorum bu hisi.. Bu his yayılıyor vücuduma .. Gözlerimi yaşatıyor , beynimi uyumaya zorluyor, ayaklarım hareket etmek istemiyor oldugum yerde kalayım istiyorum. Konuşma yetimi kaybediyorum. Duyuyorum cevremdeki sesleri ama algilayamiyorum.. Daha cok çekiliyorum icime. Daha cok kapıyorum kendimi dünyaya.. İmkansizlik belki de tanımı bu hissin. Bilmiyorum. Hayatımda kendimle ilgili hiçbirşeye net bir yanıt veremiyorum. Bu kadar sevmek zorunda miydim? Cok acı veriyor ama vazgeçemiyorum.. Vazgeçemiyorum .. Vazgeçemiyorum..
'Nar'
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder