Kader denilen olayın tam olarak sınav olduğunu düşünür oldum. Başıma gelen her şey, her insan bende bu duyguyu yaşatır oldu. Öylesine hevesimi kaybettim. Insanların birbirlerine tahammül edememesine alışamaz oldum. Haksız yere ithaf edilmek, nezaketsizliğe maruz kalmak motivasyonumu fazlasıyla düşürmekte bu aralar. Baş rolü kaptığım bu yaşamda yapabileceğim şeyin sabretmek ve dua etmek olduğunu anladım.
Karşımdakinin benle ilgili düşüncelerine nüfuz edebilmek mi? Mümkün değil. O ön yargıyı kırmak bana bağlı değil. Okumuş insandaki cehaletten korkacaksın. At gözlüğü ile yaşamlarına devam ederlerken bir hiç olduklarına şahit olmaksa bana verilen hediye..
'Nar'
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder