Okuyor ve dinliyorum. Konuşmak benliğime ait bir parça değil. Kelimeleri kullanabilmek gibi marifete sahip değilim.. Olayları analiz de edemiyorum gerçi. Bu hep düşündürüyor beni. Ne diye yaşıyorum acaba? Belli bir amaca hizmet edebilmek adına yaratılmadık mı biz? Ruhuma hediye edilen bu bedenin dünyadaki varlığının amacını merak etmek en doğal hakkım değil mi? Ruhumu bu beden sıkıştırmak niye? Beni sürekli sorgulatan ne? Düşünüyorum...
Baskı altında hiçbirşey öğrenilemeyeceğini okudum bugün.. Ve ilginç bir şekilde izlediğim bir videoda da bundan bahsediyordu. Yanlış yapmaktan korktuğumuz için sorulan soruya cevap vermekten kaçınıyormuşuz. Hayatın en önemli parçası ise yanlış yapmakmış. Ve sonuç olarak amaçsız,mutsuz bir hayatın bizi bekleme olasılığı yüksekmiş..
Geçmişimde yaşadığım ve farkında olmadığım şeylerin cezasını çekmek benim hatam mı inan bilmiyorum. Buna engel olabilir miydim zamanında? Bu kadar derin bir boşluğa düşebileceğimi bilebilir miydim? Her defasında aynı şeylere tekrar tekrar üzülmenin verdiği yorgunluk tüm enerjimi aldı benden.
Fazlasıyla yorgunum.
Sahip olduğum hayatı başka bir işe yaramayacağımı bildiğimden dolayı seviyor olabilir miyim?
Keşke bambaşka olsaydı çoğu şey...
Keşke kelimelerle dost olsaydı dilim. Düşünmeden konuşabilseydim...
Herşeyi doğrulamak zorunda kalmasaydım.. Kendimi inandırmaya çalışmasaydım..
'Nar'
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder